Τετάρτη 18 Απριλίου 2012


José Gkorostiza

…. αυτός ο αδιάκοπος ανόητος θάνατος
αυτός  ζωντανός θάνατος
που σε σφάζει θεέ   
μες στα εύρωστα χειροτεχνήματα σου
τα τριαντάφυλλα ,τα λιθάρια
τ’αδάμαστα αστέρια
και στη σάρκα που φλέγεται,
σαν χαρμόσυνη πυρά που άναψε ένα τραγούδι ,
ένα όνειρο
ένα χρώμα που φάνταξε στο μάτι

3 σχόλια:

  1. “καθως ακουω τις λέξεις”,αισθανομαι οτι ο ανθρωπος βλεπει την ουσια των πραγματων και μπορω να δω και εγω μαζι του.Δεν με νοιαζει για τι μιλαει το ποιημα,με νοιαζει μόνο το αισθημα της λαχταρας που μου μεταδιδει ο ποιητης.Δανειζομαι τη λαχταρα του και μαζι της δανειζομαι την ομορφια.Κι αποθαυμάζω το γεγονος οτι κι αυτος οπως ενας αληθινος πολεμιστης τη σκορπα στους παραληπτες τους αναγνωστες κρατώντας για τον εαυτο του μονο τη λαχταρα του.Αυτο το τράνταγμα της ομορφιας ειναι η ενθυμηση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επειδή μας αρέσουν τα ίδια ποιήματα...

    http://kourelarios.wordpress.com/2011/04/22/art-of-what/

    Καλώς σας βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. http://kourelarios.wordpress.com/2011/04/22/art-of-what/

    Καλησπέρα :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή