'Ημουν  μπλεγμενη με τις λεξεις,

παγιδευμενη με την σημασια τους

και βουλιαζα...χανομουν...

κι οταν ο κοσμος που γνωριζα "πεθανε",

εκλαψα πολυ...δεν θα γυριζα ποτε στην μητρα του παλιου μου κοσμου

αλλα ενιωσα  την ουσια τους...κι ετσι...

την νυχτα  τ'αστρα δεν ειναι τοσο μακρια...

τη μερα ο ηλιος δεν με καίει...

κι η γη ειναι τοσο μικρη, που χωραει στην αγκαλια μου...

αλλα κι ο μονιμα πεινασμενος δαιμονας μεσα μου 

περιμενει ακινητος να τελειωσει ο χορος μου...

τωρα ξερω, οτι το σταματημα του ειναι  ο θανατος μου.

Ζω στον κοσμο αυτο....αλλα δεν ειμαι του κοσμου αυτου

                                                                  πινακας Γ.Κατεβαινης

Καποτε,μου ζωγραφισες το φεγγαρι 
μ'ενα  μαγικο πινελο


να! παρ'το ,μου ειπες ,στο χαριζω


κι γω σου ζωγραφισα μια πορτα σ'ενα τοιχο


αλλα ,ποτε δεν πιστεψες οτι το πινελο ηταν μαγικο


και η πορτα αληθινη...


*****
Ενα ποιημα που εμεινε μισο

Ενα φιλι που δεν δοθηκε

Μια συναντηση που δεν εγινε

Ενα αντιο που δεν ειπωθηκε

Κι ομως, με περιμενες...ειπες

Ο πληγωμένος χειρούργος βυθίζει το ατσάλι 

που ερευναει το αρρωστημένο μέρος

Κάτω απ'τα ματωμένα χέρια αισθανόμαστε

την κοφτερή συμπόνια της τέχνης του θεραπευτή

που λύνει το αίνιγμα του διαγράμματος του πυρετού

Θυμήσου ποτάμι τον ψίθυρο της ερήμου

που απαλά ήρθε και φίλησε την όχθη σου

τραγούδι μυστικό ψιθύρισε,στις καλαμιές σου...

... είμαστε οι πότες εκείνου Του οινοχόου 
που χει για κούπες τις ψυχές ….

Στήθηκε ερωτικός χορός ,

σύντροφος του μακρινού σου Δρόμου…

Μεταξύ των ερήμων και των πηγών της ζωης και του θανάτου

Ετσι για να θυμάσαι…οτι μερικές φορές τα τριαντάφυλλα ανθίζουν και τον

Οκτωβριο...

Ειναι περιττο να στα πω…διαβαζεις τις λεξεις που δεν εχουν γραφτει ποτε και ακους λογια που ποτε δεν ειπώθηκαν...