Τι λαμπερό φεγγάρι !

ένας τυφλός εντυπωσιάστηκε

και χαμογέλασε.

Μόνο ένα πουλί και μια καμπάνα σπάνε τη σιωπή

Φαίνεται ότι μιλάνε με τον ήλιο που δύει...

Χρυσαφιά σιωπή,το απόγευμα είναι φτιαγμένο 

από κρύσταλλα.

Μια αγνότητα κουνάει τα δροσερά δέντρα 

και πέρα απ'ολα αυτά,

ένα διαφανές ποτάμι ονειρεύεται ο,τι κυλώντας 

πάνω από μαργαριτάρια

ελευθερώνεται

και ρέει στο άπειρο.

"Θάνατος Δίχως Τέλος"

Ω,τι τυφλή χαρά.

Τι πείνα να  καταναλώσουμε

τον αέρα που αναπνέουμε,

το στόμα ,το μάτι, το χέρι.

Τι ακατανίκητος πόθος

να ξοδέψουμε ολότελα τον εαυτο μας

σ'ένα και μονο ξέσπασμα γέλιου.

Ω,τούτος ο αδιάντροπος ,προσβλητικός θάνατος

που μας δολοφονεί απο μακριά,

πάνω στην ευχαρίστηση που παίρνουμε πεθαίνοντας 

για ένα φλιτζάνι τσάι...

για ένα απαλό χάδι...

José Gkorostiza

Don Juan ( Carlos Castaneda)

θέληση:

εκείνο που σε υποχρεώνει να νικάς, 

όταν το λογικό σου, σου λέει οτι έχασες

******

Το αληθινό πνεύμα ενός πολεμιστή-ταξιδιώτη

 που η μοναδική του αρετή είναι να κρατήσει ζωντανή 

την ανάμνηση όσων τον επηρέασαν στη ζωή του

που ο μοναδικός του τρόπος να ευχαριστήσει

και να αποχαιρετίσει είναι αυτή η μαγική πράξη..

να φυλάξει μέσα στη σιωπή του όποιον

και ότι αγάπησε…

******

Είσαι υπεύθυνος για ότι σου συμβαίνει,
σταμάτα να κλαις και ανέλαβε την ευθύνη της ζωή σου.
Μπορεί να σου φαίνεται δύσκολο, σκληρό,ή απίθανο
αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος,
μόνο ο δρόμος του πολεμιστή αν θες να βιώσεις μια στάλα 
ελευθερίας...
Απ' την άλλη , δική σου είναι η ζωή
ΚΑΝΕ Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ

******

    Ζω τον κοσμο με την απορια ενος παιδιου, 

νιωθω την εξαψη του εξερευνητη

την προκληση του πολεμιστη

   Εμαθα να μην περνω τιποτα σαν δεδομενο

ειμαι με το θανατο παρεα

δεν εχω την πολυτελεια να μεινω στο χθες γιατι αυτο περασε

να ανησυχησω για το αυριο, γιατι απλα δεν ηρθε... 

   Δεν αγαπω ΕΓΩ...

   Ειμαι η πορεια μιας καρδιας στη Πηγη των παντων

που δεν κατεχει τιποτα αλλα και δεν κατεχεται απο τιποτα...

Halil Gibran

Χόρεψε το χορό της φωτιάς

το χορό των σπαθιών και κονταριών

Χόρεψε το χορό των αστεριών ...

 χόρεψε το χορό των λουλουδιών στον άνεμο

και με τους μαγικούς ήχους των κρουστών

 χόρεψε το χορό του "χώρου"

(σε ελεύθερη μετάδοση)

Ωδή στους αφανής συντρόφους

Εσείς ευγενικές ψυχές, που θυσιαστήκατε χωρίς να το θέλετε,

 χωρίς να ρωτηθείτε , που γίνατε τροφή και λίπασμα,

θα πολεμήσω για σας, με όλη τη θέρμη της καρδιάς μου

 πληρώνοντας με τον ίδιο μου τον εαυτό,

χωρίς οίκτο , χωρίς παζάρια και φθηνά κόλπα 

για να μην πάει η θυσία σας χαμένη 

μαζί με μένα...

Κι αν ποτέ, αξιωθώ να έρθω κοντά σας, 
ταπεινά

 μπροστά σας,να σταθώ

 χωρίς ντροπή...

Κάποια ψυχή με ρώτησε  "Δε λυπάσαι που κάποιους ανθρώπους

 τους γνώρισες τόσο αργά στη ζωή σου";

Κι εγώ είπα "Όχι, δε λυπάμαι... 

Τους αγαπάω περισσότερο ΤΩΡΑ,

 για ν' αναπληρώσω τα χρόνια 

που δεν τους ήξερα"

'Ημουν  μπλεγμενη με τις λεξεις,

παγιδευμενη με την σημασια τους

και βουλιαζα...χανομουν...

κι οταν ο κοσμος που γνωριζα "πεθανε",

εκλαψα πολυ...δεν θα γυριζα ποτε στην μητρα του παλιου μου κοσμου

αλλα ενιωσα  την ουσια τους...κι ετσι...

την νυχτα  τ'αστρα δεν ειναι τοσο μακρια...

τη μερα ο ηλιος δεν με καίει...

κι η γη ειναι τοσο μικρη, που χωραει στην αγκαλια μου...

αλλα κι ο μονιμα πεινασμενος δαιμονας μεσα μου 

περιμενει ακινητος να τελειωσει ο χορος μου...

τωρα ξερω, οτι το σταματημα του ειναι  ο θανατος μου.

Ζω στον κοσμο αυτο....αλλα δεν ειμαι του κοσμου αυτου

                                                                  πινακας Γ.Κατεβαινης

Καποτε,μου ζωγραφισες το φεγγαρι 
μ'ενα  μαγικο πινελο


να! παρ'το ,μου ειπες ,στο χαριζω


κι γω σου ζωγραφισα μια πορτα σ'ενα τοιχο


αλλα ,ποτε δεν πιστεψες οτι το πινελο ηταν μαγικο


και η πορτα αληθινη...


*****
Ενα ποιημα που εμεινε μισο

Ενα φιλι που δεν δοθηκε

Μια συναντηση που δεν εγινε

Ενα αντιο που δεν ειπωθηκε

Κι ομως, με περιμενες...ειπες

Ο πληγωμένος χειρούργος βυθίζει το ατσάλι 

που ερευναει το αρρωστημένο μέρος

Κάτω απ'τα ματωμένα χέρια αισθανόμαστε

την κοφτερή συμπόνια της τέχνης του θεραπευτή

που λύνει το αίνιγμα του διαγράμματος του πυρετού

Θυμήσου ποτάμι τον ψίθυρο της ερήμου

που απαλά ήρθε και φίλησε την όχθη σου

τραγούδι μυστικό ψιθύρισε,στις καλαμιές σου...

... είμαστε οι πότες εκείνου Του οινοχόου 
που χει για κούπες τις ψυχές ….

Στήθηκε ερωτικός χορός ,

σύντροφος του μακρινού σου Δρόμου…

Μεταξύ των ερήμων και των πηγών της ζωης και του θανάτου

Ετσι για να θυμάσαι…οτι μερικές φορές τα τριαντάφυλλα ανθίζουν και τον

Οκτωβριο...

Ειναι περιττο να στα πω…διαβαζεις τις λεξεις που δεν εχουν γραφτει ποτε και ακους λογια που ποτε δεν ειπώθηκαν...

Τ.ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ


Ποτέ δεν θα μάθεις τι ήσουν για μένα κι ας ήσουν

ένας ήλιος στο δρόμο μου

Ποτέ δεν θα μάθεις πως ήσουν το τραγούδι μου κι ας τραγουδούσα μόνο για σένα

Ποτέ δεν θα μάθεις ότι πίσω από τα δάκρυα μου κρυβόταν η ελπίδα κι ότι εσύ ήσουν το δάκρυ μου,

μια άφθαστη ελπίδα, η ηλιαχτίδα στην καταιγίδα της ζωής μου

Δεν θα το μάθεις

Μπορεί να ήσουν ότι πιο όμορφο αγάπησα,μα θα κρύψω τα λόγια μου πίσω απ'τα χείλη 

και δεν θα το μάθεις

Κι αν οι λέξεις, χωρίς να το θέλω ξεφύγουν, θα τις ψιθυρίσω τόσο σιγά που δεν θα τις ακούσεις

Θα ξέρεις πως για μένα ήσουν μια απλή γνωριμία κι ας ήσουν για μένα η ζωή μου

Κάποτε θα ήθελα να μιλήσω γι'αυτή τη σκιά που μας ακολουθεί μες στην ομίχλη,

αλλά μου είναι απαγορευμένο να πω το τέλος μιας ιστορίας που δεν άρχισε ποτέ...

..............
κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε,
αγάπη μου,μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να'χει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.
-----

Τις νύχτες τακτοποιώ προσεκτικά 

τις σκέψεις μου για σένα

κι έχω φτιάξει ετσι 

την πιο όμορφη συλλογή 

στο κόσμο...

-----

Ω ανεκπλήρωτο που ακόμα κι όταν όλα
μας εγκαταλείπουν
εσύ αφήνεις έξω από την πόρτα μας
ένα μικρό γιασεμί
Ώσπου νύχτωνε και τα άστρα
φώτιζαν το ακατανόητο του
κόσμου...
-----
Ίσως όταν ξαναϊδωθούμε,να μην
ξέρει πια καθόλου ο ένας τον άλλον.
'Ετσι που επιτέλους,
να μπορέσουμε να γνωριστούμε...

Tην σιωπη μου αν ποτε καταλαβεις ...Φιλε 

τοτε ισως νιωσεις και τα λογια που κρυβονται πισω απο αυτην....

τι οφελουν ,ομορφες γλυκες λεξεις 

ή ακομα λεξεις γεματες  πικρα και πονο 

οταν οοοολα αυτα δεν ειναι ΤΙΠΟΤΑ 
μπροστα σε αυτο που  νιωθω....
ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΓΊΓΝΕΣΘΑΙ....

τι να πω και τι να γραψω για το   βήμα εκεινο 

πριν το "πηδημα του θανατου"

 στο αμεταβλητο του ΜΗ ΕΙΝΑΙ...
περπατα, περπατα μη σταματας πουθενα....

Ψυχη μου...αν ποτε σ αντικρίσω θα ειμαι τυφλη απο τα δακρυα

ορφανη ,αναδελφη,ανεστια και πλανης .....

ω! ζωη,οτι και αν ζω τ' αγγιζεις
με την πνοη του θανατου σου

κυκλακι απο καπνο

Ωρα  4:30

ανατολη   ηλιου   7:40

χμ... σε  λιγο  ο ηλιος  θα  φωτισει  τον  μισο  κοσμο

η  ομιχλη  ακομη  χορευει  στην  πλατεια 

και  στα  στενα  δρομακια

καφες  με  ολιγη

αναβω  τσιγαρο

νιωθω  τα  παντα 

γυρω  μου!!!

τσουπ ! ο  πρωτος  θορυβος!

χα! παντα  ζηλευει  αυτην  την  ωρα!

οι  πρωτες  ακτινες

απλωνουν  οι  σκεψεις

πετυχαινω  κυκλακι  στο  καπνο

χαθηκε  η  ομιχλη

τελευταια  γουλια  και

                                                                      ΕΦΥΓΑ...

José Gkorostiza

…. αυτός ο αδιάκοπος ανόητος θάνατος

αυτός  ζωντανός θάνατος

που σε σφάζει θεέ   

μες στα εύρωστα χειροτεχνήματα σου

τα τριαντάφυλλα ,τα λιθάρια

τ’αδάμαστα αστέρια

και στη σάρκα που φλέγεται,

σαν χαρμόσυνη πυρά που άναψε ένα τραγούδι ,

ένα όνειρο

ένα χρώμα που φάνταξε στο μάτι