Μόνο ένα πουλί και μια καμπάνα σπάνε τη σιωπή

Φαίνεται ότι μιλάνε με τον ήλιο που δύει...

Χρυσαφιά σιωπή,το απόγευμα είναι φτιαγμένο 

από κρύσταλλα.

Μια αγνότητα κουνάει τα δροσερά δέντρα 

και πέρα απ'ολα αυτά,

ένα διαφανές ποτάμι ονειρεύεται ο,τι κυλώντας 

πάνω από μαργαριτάρια

ελευθερώνεται

και ρέει στο άπειρο.

"Θάνατος Δίχως Τέλος"

Ω,τι τυφλή χαρά.

Τι πείνα να  καταναλώσουμε

τον αέρα που αναπνέουμε,

το στόμα ,το μάτι, το χέρι.

Τι ακατανίκητος πόθος

να ξοδέψουμε ολότελα τον εαυτο μας

σ'ένα και μονο ξέσπασμα γέλιου.

Ω,τούτος ο αδιάντροπος ,προσβλητικός θάνατος

που μας δολοφονεί απο μακριά,

πάνω στην ευχαρίστηση που παίρνουμε πεθαίνοντας 

για ένα φλιτζάνι τσάι...

για ένα απαλό χάδι...

José Gkorostiza