Tην σιωπη μου αν ποτε καταλαβεις ...Φιλε 

τοτε ισως νιωσεις και τα λογια που κρυβονται πισω απο αυτην....

τι οφελουν ,ομορφες γλυκες λεξεις 

ή ακομα λεξεις γεματες  πικρα και πονο 

οταν οοοολα αυτα δεν ειναι ΤΙΠΟΤΑ 
μπροστα σε αυτο που  νιωθω....
ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΓΊΓΝΕΣΘΑΙ....

τι να πω και τι να γραψω για το   βήμα εκεινο 

πριν το "πηδημα του θανατου"

 στο αμεταβλητο του ΜΗ ΕΙΝΑΙ...
περπατα, περπατα μη σταματας πουθενα....

Ψυχη μου...αν ποτε σ αντικρίσω θα ειμαι τυφλη απο τα δακρυα

ορφανη ,αναδελφη,ανεστια και πλανης .....

ω! ζωη,οτι και αν ζω τ' αγγιζεις
με την πνοη του θανατου σου