'Ημουν  μπλεγμενη με τις λεξεις,

παγιδευμενη με την σημασια τους

και βουλιαζα...χανομουν...

κι οταν ο κοσμος που γνωριζα "πεθανε",

εκλαψα πολυ...δεν θα γυριζα ποτε στην μητρα του παλιου μου κοσμου

αλλα ενιωσα  την ουσια τους...κι ετσι...

την νυχτα  τ'αστρα δεν ειναι τοσο μακρια...

τη μερα ο ηλιος δεν με καίει...

κι η γη ειναι τοσο μικρη, που χωραει στην αγκαλια μου...

αλλα κι ο μονιμα πεινασμενος δαιμονας μεσα μου 

περιμενει ακινητος να τελειωσει ο χορος μου...

τωρα ξερω, οτι το σταματημα του ειναι  ο θανατος μου.

Ζω στον κοσμο αυτο....αλλα δεν ειμαι του κοσμου αυτου