Τ.ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ


Ποτέ δεν θα μάθεις τι ήσουν για μένα κι ας ήσουν

ένας ήλιος στο δρόμο μου

Ποτέ δεν θα μάθεις πως ήσουν το τραγούδι μου κι ας τραγουδούσα μόνο για σένα

Ποτέ δεν θα μάθεις ότι πίσω από τα δάκρυα μου κρυβόταν η ελπίδα κι ότι εσύ ήσουν το δάκρυ μου,

μια άφθαστη ελπίδα, η ηλιαχτίδα στην καταιγίδα της ζωής μου

Δεν θα το μάθεις

Μπορεί να ήσουν ότι πιο όμορφο αγάπησα,μα θα κρύψω τα λόγια μου πίσω απ'τα χείλη 

και δεν θα το μάθεις

Κι αν οι λέξεις, χωρίς να το θέλω ξεφύγουν, θα τις ψιθυρίσω τόσο σιγά που δεν θα τις ακούσεις

Θα ξέρεις πως για μένα ήσουν μια απλή γνωριμία κι ας ήσουν για μένα η ζωή μου

Κάποτε θα ήθελα να μιλήσω γι'αυτή τη σκιά που μας ακολουθεί μες στην ομίχλη,

αλλά μου είναι απαγορευμένο να πω το τέλος μιας ιστορίας που δεν άρχισε ποτέ...

..............
κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε,
αγάπη μου,μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να'χει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.
-----

Τις νύχτες τακτοποιώ προσεκτικά 

τις σκέψεις μου για σένα

κι έχω φτιάξει ετσι 

την πιο όμορφη συλλογή 

στο κόσμο...

-----

Ω ανεκπλήρωτο που ακόμα κι όταν όλα
μας εγκαταλείπουν
εσύ αφήνεις έξω από την πόρτα μας
ένα μικρό γιασεμί
Ώσπου νύχτωνε και τα άστρα
φώτιζαν το ακατανόητο του
κόσμου...
-----
Ίσως όταν ξαναϊδωθούμε,να μην
ξέρει πια καθόλου ο ένας τον άλλον.
'Ετσι που επιτέλους,
να μπορέσουμε να γνωριστούμε...